Καμιά φορά περπατάω στους δρόμους σαν να έχω κρεμάσει απ’ το λαιμό μου το φανάρι του Διογένη. Το βάρος του γίνεται ένα άγχος ατελείωτο που πλακώνει το στήθος μου και δε μπορώ να πάρω ανάσα. Άλλοτε πάλι χαζεύω το καθρέφτισμα στις τζαμαρίες των μαγαζιών και μου χαμογελάω, δε μου χρειάζεται τίποτα πέρα απ’ τ΄απλούστερα των πραγμάτων για να είμαι χαρούμενη και πρώτη φορά νιώθω σαν να μ’ αγαπώ τόσο πολύ. Έκλεισα δυο δεκαετίες στον κόσμο μέχρι να το καταφέρω αυτό. Συμπαθώ τα βιβλία λίγο περισσότερο απ’ τους ανθρώπους, και τα χέρια πιο πολύ απ’ τα στόματα. Γι’ αυτό μην κάνεις τον κόπο να μου μιλάς αν δεν υποστηρίζεις το λόγο σου με τις πράξεις σου, γιατί δε θα κάνω τον κόπο να σ’ ακούσω. Τα λόγια που λέγονται, μόνο και μόνο επειδή ακούγονται σωστά κι ωραία, όχι μόνο τα χόρτασα, τα σιχάθηκα. Όπως και την επιβαλλόμενη από άλλους λογική, ειδικά όταν είναι το μόνο πράγμα που καθοδηγεί τις ζωές ορισμένων. Το μέτρο όταν σε κρατά μακριά απ’ ότι ονειρεύεσαι δεν είναι δίχτυ ασφαλείας, δείκτης δυστυχίας είναι. Και αφού το αυτονόητο έπαψε να είναι δεδομένο, έπαψα κι εγώ να γουστάρω παραμυθάκια για σταθερότητα πάνω στην ανεμόσκαλα. Παρ’ το απόφαση, η πραγματικότητα θα σε βρει κάποια στιγμή, όπου κι αν προσπαθήσεις να κρυφτείς, και θα σε πλακώσει στο ξύλο. Αλλά αν το πιάσεις το δίδαγμα, της οφείλεις το μεγαλύτερο "ευχαριστώ" που έχεις πει ποτέ σου. Και στην τελική, όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος. Οι γυάλες είναι μόνο για τα χρυσόψαρα, και την τελευταία φορά που το τσέκαρα, δεν είχε κανείς μας λέπια...
(κι αυτό)